“Brussel is een Franstalige stad”. En: “’Het lijkt mij evident dat het capaciteitsvraagstuk van het onderwijs in Brussel voor het grootste deel het probleem van Franstaligen is”.
Met beide uitspraken van onderwijsminister Pascal Smet zijn CD&V-parlementsleden Paul Delva (Vlaams Parlement) en Bianca Debaets (Brussels Parlement) het fundamenteel oneens :
1) In de eerste plaats is Brussel geen Franstalige stad. Het is onze meertalige hoofdstad met een officieel tweetalig statuut. Op straat hoor je er alle talen door elkaar. Waarschijnlijk worden op geen enkele plaats ter wereld op zo’n beperkte oppervlakte zoveel verschillende talen gesproken. Neen, mijnheer de Minister, Brussel is geen Franstalige stad. Het is integendeel de wereldhoofdstad van de talen. En in deze stad speelt het Nederlands een belangrijke rol.
2) Verder is het niet zo dat het capaciteitsvraagstuk van het onderwijs in Brussel “voor het grootste deel het probleem van Franstaligen is”. Vlaanderen heeft er – terecht – steeds uitdrukkelijk voor gekozen om zijn verantwoordelijkheid op te nemen voor zijn hoofdstad en haar inwoners. Voor ons is dus elk kind dat opgroeit in onze hoofdstad belangrijk. Net daarom is het opvangen van het capaciteitsvraagstuk in Brussel – als gevolg van de bevolkingsexplosie – een gedeelde zorg én een gedeelde verantwoordelijkheid met de Franse gemeenschap.
Omdat de Vlaamse gemeenschap in Brussel vandaag al les geeft aan 20% van de kinderen, én omdat we ten allen tijde uitgaan van het belang van elk kind, kiest CD&V voor een gerichte uitbreiding van het Nederlandstalig onderwijs in Brussel. Deze uitbreiding moet overigens eindelijk gepaard gaan met een sluitende voorrangsregeling voor Nederlandstalige kinderen. En ze moet in nauw en continu overleg gebeuren met de Franse Gemeenschap. Samen moeten we oplossingen zoeken voor de immense uitdagingen waar Brussel voor staat. Omdat elk kind dat in onze hoofdstad opgroeit – welke taal dit kind ook spreekt – uitzicht zou hebben op een hoopvolle horizon.
