Ik ben gelovig. Mijn geloof stuurt zonder enige twijfel mijn handelen als privé-persoon. De waarden waar ik aan gehecht ben, en die ik elke dag opnieuw probeer te beleven, komen voort uit Bijbelteksten en de interpretatie ervan. Mijn geloof is tevens een belangrijke inspiratiebron, en biedt me troost in moeilijke momenten. De radicaliteit van de Bijbel interpelleert me trouwens steeds opnieuw : hoe kan ik in mijn dagdagelijkse leven deze radicaliteit een plaats geven ? Niet makkelijk…
Vanzelfsprekend speelt dit geloof ook een belangrijke rol in mijn politieke activiteiten. Maar niet rechtstreeks. Een woordje uitleg is hier op zijn plaats. De brug vanuit het christelijke geloof naar mijn politieke praxis (de christen-democratie), wordt immers gevormd door de christen-democratische politieke ideologie van het personalisme.
Het personalisme is, vergeleken met het liberalisme, het socialisme of nog het communisme, waarschijnlijk een minder gekende ideologie. Jammer is dat; het uitgangspunt van deze ideologie is nl. buitengewoon interessant én eenvoudig tegelijkertijd : de unieke waarde van elke menselijke persoon. Het personalisme leunt geenszins aan bij het individualisme van het liberalisme of het collectivisme van b.v. het socialisme. Het vertrekt van de uniciteit, de kracht en de verantwoordelijkheid van de individuele mens, en benadrukt het onschatbare belang van gemeenschapsvorming en -opbouw.
Via de politieke ideologie van het personalisme geef ik mijn geloof aldus een plaats in mijn dagdagelijkse politieke actie.
